Kırık Kalpler Sirki

Ey divane yüreğim, bağın bahçen oldu viran,
Sınandın acılarla, ezip geçti seni zalim devran.
Elbet biter bu çile, son bulur içindeki hüsran,
Sabretmeyi bil yeter, yeniden şenlenir bu seyran.

Seni hor görüp ezdiler, bedende kalmadı takat,
En derinden sevdin de, yedin hep o en ağır tokat.
Kördüğüm oldu yollar, aşk önüne çekti barikat,
Sevilmedin ey kalbim, işte bu en acı hakikat.

"Nihayet buldum" dedin, dindi sanmıştın o talan,
O sahte gözlere inandın, oysa hepsi koca bir yalan.
Kör bir sihirbazlıkmış, avuçlarında bir boşluk kalan,
Şifa diye sarıldığın, meğerse en sinsi yılan.

Sil at o kara örtüyü, bitsin ruhundaki bu intihar,
Zorla da olsa gülümse, o çehrene kavuşsun bahar.
Sen gül ki, şu yetim gökyüzüne dolsun aydınlık nehar,
Dağılsın o kara bulutlar, bütün acıların olsun buhar.