Sahranın ortasında kaybolmuş bir bedeviyim
Açıyor kanatlarını rüzgar
Savuruyor bendeki kumlarını
Rebabın tumturaklı dokunuşuna düşse bir damla
Çöl çiçeği uyanır mı uykusundan?
Sahranın ortasında kalan bir kervanım
Kaybolur vadisinde kahverenginin
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta