Aynı gökyüzü ve aynı güneş bize kendini gösteren.
Aynı mekan ve aynı kader yıpratan, mütemadiyen.
Aynı merak ve aynı heyecan, görevini ifa eden.
Aynı ayna ve aynı ben, daha önce kendi yüzünü bilmeyen.
Aynı fotoğraflar ve aynı sokaklar, hiç beklenmeden denk gelinen.
Aynı zaman ve aynı insanlar, dünyanın ücra köşelerinde tükenen.
Ve sen , hiç beklenmedik bir şekilde gelen.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta