Islık sesleri hakim şehrin serin rüzgarlarına.
Pencere pervazlarına dayamış kolunu çocuklar.
Bırakmaktalar hayallerini kaderin avuçlarına.
Ah o çocuklar, hepsi hayalleri kadar masumlar.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




O eskidendi Mustafa bey kardeşim. Şimdiki çocukların ekseriyeti de ne yazık ki, aynen sosyal medya terbiyesizliği ile yetişen büyükler gibi pek de masum düşünceler taşımıyorlar. Her gün haberlerde okullarda ve sokaklarda birbirlerini öldüren ya da yaralayan çocukların haberlerini dinler olduk. Eğer onları Kur'ani ve Nebevi terbiye ile terbiye etmezsek, yakında her birisi yılandan ve çıyandan daha tehlikeli hale gelecekler. Zira bir kısmı geldiler bile. Artık para için anasını babasını öldürenlerin haberleri bir hayli çoğalmış durumda.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta