"sahildeki Sessizlik" Şiiri - Zeynep Koçar

"SAHİLDEKİ SESSİZLİK"
Güneş, denizin üzerinde altın bir tepsi gibi parlıyordu
Rüzgâr hafif, tuzlu ve serindi, saçlarını okşuyordu
Sahilde küçük bir kulübe vardı, ahşap yıpranmış ama içi sıcacıktı
Kapısı her zaman açık, penceresinden denizin dalga sesleri gelirdi

Kadın kulübenin önündeki tahta iskemleye oturdu
Ayakları çıplak, kumlara gömülü, gözleri ufka dikiliydi
Kalbi, hayatın tüm karmaşasından uzak, sakinliğin içinde çırpınıyordu
Deniz dalga dalga, sanki onun içindeki düşünceleri yıkıyordu
Her köpük, her su damlası ruhunu temizliyordu

Külübenin içinde eski bir ranza, bir ayağı kırık bir sandalye, bir çaydanlık ve küçük bir defter vardı
Kadın defteri açtı, kalemi eline aldı ve denizin, rüzgârın ve sessizliğin dilinden yazdı bu satırları

Burası benim sığınağım
Hayatın gürültüsü burada uzak
Sadece dalgalar konuşuyor
Ve ben dinliyorum sessizce
Her anı bir
huzur, her anı bir ödül
Ve yorgun ruhum, sonunda dinleniyor burada

Güneş yavaşça batarken, gökyüzü
Pembe ve turuncuya boyandı
Kadın kulübenin kapısını kapattı
Sessizlik onu takip etti
Deniz dalgaları kulübenin ahşap duvarlarını okşadı

Rüzgâr saçlarını ve kalbini nazikçe sardı
Gerçek huzur dışarıda değil içinde saklıydı
O sahilde küçük kulübesinde
Hayatın yorgunluğu erir, sessizlik aşk ve özlemle harmanlanırdı

11.02.2026