Sahaf Şiiri - Kenan Güç

sahaf dükkânında,
tozlu sayfalar arasında kaybolmuş zamanları karıştırırım usulca,
her kitap kapağı bana yarım kalmış bir hayat gibi bakar, sanki okunmayı bekleyen bir insan gibi,
eski harflerin arasında unutulmuş duygular gezinir,
kimi aşk kokar kimi yorgun bir ayrılık,
ben rafların arasında yürürken aslında kendi içimde dolaştığımı fark ederim

bir kitabı açarım, içinden başka bir şehir çıkar,
başka bir insanın hayalleri dökülür önüme,
satır aralarında saklanmış gülüşler,
ağlamaya cesaret edememiş cümleler gibi titrer,
sahaf bana şunu öğretir: hiçbir hikâye tamamen bitmez, sadece bir rafın içine çekilir,
ve insan da biraz böyledir aslında,
yarım kalmış sayfalarla yaşamaya devam eder

satıcı sessizce bakar bana,
sanki hangi kelimeyi aradığımı çoktan anlamış gibidir,
bir kitabı uzatır,
“bunu herkes okur ama herkes aynı yerinden yaralanır” der gibi susar,
ben o an anlarım ki bazı kitaplar okunmak için değil, hatırlatmak için yazılmıştır,
ve her sayfa biraz da insanın kendine tuttuğu gizli bir aynadır sahafın içinde

sahaf kapanırken ışıklar yavaşça söner,
raflar bile nefesini tutar sanki geceye karışırken,
ben elimde bir kitapla dışarı çıkarım ama aslında taşıdığım şey bir hikâye değil, bir kendimdir,
çünkü sahaf bana şunu öğretir:
insan en çok eski sayfalarda yeni kendini bulur,
ve hayat dediğin şey bazen sadece ikinci el bir hikâyeyi yeniden sahiplenmektir