Şâh-ı Cihan'a Şiiri - Aleyna Merlin Küçük

Ey gönül, kendini güneşten sakın;
Çünkü senin ışığın en ulusundadır.

Sema onun zülfüne müptelaydı;
Sevinç günü her yer zifiridir.

Tüm faniler bir avazdan konuşmuş;
Onun sesinin hoşluğuna ulaşamamışlar.

Bütün tabiat yazın onu dilemektedir;
Zira o, buluttan düşen tek damladır.

Yârin varlığını bir kere hisseden,
Tez canla âb-ı hayata koşar.

Her kim ki çöle düştüyse,
Onun gözlerini serap diye görür.

Aşılamayan dağlar beni bîmar etti;
Âşık şifa için canını şuracıkta verir.

Sevgilinin namı kâinata yayıldı;
Düşen yaprak benim rakibim midir?

Âşık meczup oldu, dile düştü;
Maşuk bu güzellikten farımaz mıdır?

Gerçi âşık bu durumdan memnun;
Onun tek zerresi meczuba gururdur.

Menhane şimdi yarı ölü, yarı yaşar;
Arzusu son nefesini yârin nigâhında vermektir.