Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Bekledim, hep bekledim... Gözlerime kan çöktü uykusuzluktan, bedenimi taşımaz oldu bacaklarım… Sarsıldım, tökezledim...
Belki günahlarımın bedeliydi beni keperten, belki de sınırsız isteklerimin engeliydi... Kara bir bulut çökmüştü üzerime ve kapatmıştı dünyamın tüm perdelerini...
Gök gürültüsü... Yağmur... Ve şimşek... Bir kere doğmadı şafaklarımda güneş, bir kere açmadı rengârenk çiçeklerim... Seller sürükledi sevdalarımı, batık bir gemi gibi okyanus dibinde kaldı hayallerim. ...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!