Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Şafak vaktiydi
Henüz horozlar ötmeye hazılanıryordu ki,
Kapı çalındı.
Alıp götürdüler onu bilinmeyen yerlere
Belki bir zindana attılar
Belki bir kurşun sıkıp karanlığa gömdüler.
Şafakta götürdüler onu
Bir daha geri gelmedi.
Allah kimseye bu hüzünlü, bu acı ve üzücü günleri yaşatmasın inşallah... Şiir içimi yaktı... Tebrikler
Bir avuc hüzündü, begeniyle okudum tebrikler, selamlar
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta