Şafak Çiçeğim Şiiri - Mehmet Çobanoğlu

Bir yanımda Aladağ, diğerinde Karakuş,
Uzaktaki Türkmen Tepesi...
Üç tepenin ortasında,
Ufuğa göz kırpıyor Şabanköyün zirvesi.
Geceler bölünürken sessizliğin çığlığında,
Gözlerimin içine bakıyor
Kağızman;
Olsun ama,
Aras’ta geleceğe özgürlük çağlıyor.
Yüceliğiyle güne,
Şafağı ilmek ilmek dokurken her an;
Ağrı Dağı,
Heybetiyle duruyorken karşımda,
Bir türküdür dilimden dökülen,
Bir sevdadır içimde yeşeren.

Bakmayın güldüğüme,
Her acı saklıdır gülüşlerimde;
​Ama inanıyorum,
Her inancın kavgasında
Bir umut büyür,
En derin yoklukluğumda,
​İçimde bir kor ateş, avuçlarımda toprak var,
Bir gün gelecek, savrulup gidecek bu diyarlardan hüzün.

​Sadece kuşlar dallarda şarkı söyler gibi cıvıldaşsınlar,
Aydınlık konuşsun çocukların diliyle,
Umut demlensin suların serinliğinde,
Korku büyümesin,
Gecenin sessizliğinde;
Bulutlar altın bir çarşaf gibi
Gökte serili dursun.
​Karanlıklar, kötülükler ufkumuza giden yolu unutsun;
Havada uçan kelebeğe,
Dalda duran çiçeğe,
Yerde dolaşan karıncalara, böcklere kimse kıymasın.

Şafak çiçeğim
Canım,
Bacım,
Yârım,
Yoldaşım...
Hayatın bağrında,
Bitmeyen acılarda,
İnancımın gücünde...
Yılmadan adını anıyorum her anımda.
​Çünkü ben seni, bu kavganın içinde sevdim;
Karanlık, sinsi bir akrep gibi zehrini dökse de lokmama,
Güneşe olan özlemimde seni seveceğim ülkem kadar.

Mehmet Çobanoğlu
28.03.2026
İstanbul