Şafağın Umudu Şiiri - Mesut Yüksel

Yine bir ayrılık sabahında
çanları çalıyor terk edilişin.
Bir yürek çırpınışı başladı;
kader mahkumu acıların gölgesinde.

Öfke diz çöküyor masumiyete,
keder ise kaderle kız kardeş.
Yaşamak ve ölüm kaçışıyor
ilahi sorgunun ağır yükünden.

Akşamların eşiğinde bir acı fırtınası;
tutku, bir türlü yanaşmıyor iskeleye.
Alabora olurken içimdeki sevgiler,
can simidi kesiliyor, hislerin ışığı.

Bu aşkın çilesi, çilekeşle eş değer;
vuslat her zaman ayrılığa gebe.
Özlem, kavuşmanın kadim kucağıdır
siyahi gecelerde yorgun bir yüreğe.

Ama arınacak elbette yeni bir yağmurla,
çünkü günler taze sevgilerin sığınağı,
yeniden filizlenen bekleyişlerin barınağıdır.

Ve bilirim ki her ayrılık,
yeni bir yürüyüşün eşiğidir;
yürek bir an gelir, kendi küllerinden doğar.
Yazgı bile eğilir direnen saflığın önünde,
ve insan en karanlık geceden bile
şafağın umudunu taşır içinde.