Şafağa kalan Şiiri - Toprak Eren Akpınar

Enternasyonali söylerken hep bir ağızdan kardeşlerimle,
Vatan sevgisi düşmüşken bilincimize,
Uğruna yakmışken kendimizi, özgür Türkiye uğruna,
Böceklerin kirli ağızlarından bir virüs yayıldı
benim güzel neslime.

Yazık, hem de ne yazık…
Yazıklar olsun bize.
Bir avuç böceğin yalanına
koca bir nesli bıraktık.

Şimdi sokaklar aynı sokak değil kardeşim.
Aynı taşlara basıyoruz ama farklı sesler yankılanıyor.
Bir zamanlar marşlarımızın sesiyle titreşen bu duvarlar
şimdi kendi gölgesinden bile korkuyor.

Ne ara bu kadar çoğaldı karanlık,
ne ara bu kadar küçüldü insan?
Bir avuç korkağın fısıltısı
meydanlardan daha gür çıktı.

Bir nesli yalanla zehirlediler kardeşim,
hakikati böcek ağızlarıyla kirlettiler.
Ve biz, en büyük günahımızla,
sessizliğin büyümesine göz yumduk.

Ama bilirim:
karanlık en çok çoğaldığında şafak yaklaşır.
Bu taşlar yeniden marşlarımızı hatırlar,
bu duvarlar yeniden kardeşliğin sesini taşır.

O gün geldiğinde,
bir avuç korkağın fısıltısı değil,
milyonların yumruğu yankılanacak meydanlarda.
Ve bizim güzel neslimiz
küllerinden yeniden doğacak.