Sadık Nergiz Şiirleri - Şair Sadık Nergiz

Hayat denen uzun yolda
Ana yan da sevda kolda
sen nefsine hakim ol da
Deme geçti ömrüm eyvah

Ne ekersen biçtiğini

Gidenmidir terk eden yoksa kalanmı, yolcumu sanşlıdır yoksa hancımı.Peki nedir hırsızlık? Bir eşyanın yer değiştirmesi mi, yoksa bir kalbin el değiştirmesi mi.

Aşık sadık pencereden yağan kara bakar oldu
Düşünceler yüreğini ateşlere yakar oldu
Evvel sevmeyi bilirdi şimdilerde sakar oldu
Tanıdıkça insanları insanları tanıdıkça

Gözlerinin etrafını sardı bir kaç ince çizgi

Aşık sadık seni böyle kim incitti yüreğinden
Kimin sesi yankılanır paslı gönül direğinden
Her bir yanın toz içinde getir de bir sileyim ben
Üstüne atılan toprak söyle kimin küreğinden

Ben şiir defterimi kapatıyorum,tükenmez kalem cebime akmış her yanım mürekkep kokuyor,yüzüm gözüm leke olmuş gözyaşım mavi akıyor ve yanağımda nehir mürekkep, hangi aşkı unutturur ki mektep,okuyup durdum yazmaktan vazgeçerek, yükün sırtımda heybesi,gönül merkep.
Mavi nehir denizlere karışır,sanki zehir genizlere karışır,kurur gider ve izlere karışır,yatağında rengi durur mürekkep.
Seni yazmaz artık tükenir kalem,düşünür dururum yıkılır kale'm,artık ne sen konuş dilim,ne sen yaz el,sanma unutulur gönül, lemyezel.

Zaten azalıyoruz her gün biraz daha biraz daha
sonra çoğalıyor sırtımızda bir iz daha bir iz daha
Farz et geçip giden günler eksik değil fazla olsun
Ne değişir dönüp gelsen başlangıca girizgaha

yaşam çemberi daralır üzen kavrulur ahında

Aşık sadık yüreğinde neden kopar fırtınalar
Çıkar beyaz yeleğini olmaz sana sırtına dar
Nedir senin bu acelen bekle daha kırkına var
Öldür ölüm meleğini kalmasın hiç yanına kâr

Derdin neyse içerinde seni yakmış yaralamış

Döndü zamanın çemberi
kokusu misk-i amberi
toy düğünden o kamberi
buldu bitti ömürcüğüm

çekildi damarın kanı

Malum yıllar geçti gitti bir bir ayı bıraktık
Keyfe keder içer idik birayı bıraktık
Oyunlar oynarken bahçemizde ağlayan çocuklardık
Aldı elimizden trenimizi hayat bi rayı bıraktı.
Şimdi rayımızda yol uzun
Gençliğimiz de var allah korusun

Avlusunda bu dünyanın yalnız kaldık avlusunda
çırptı bizi yükseğinden halısından havlusundan
dedim dünya sen misin bu ömrün sırtında ki kambur
dedi benim hem sırtında hem de sırtın namlu'sunda

duldasın da bu dünyanın yer aradık duldasında