Zaman unutur,
İnsan unutur,
Sokaklar caddeler unutur,
Buğulu camlar unutur,
Kaldırım taşları unutur,
Gülümsediğin aynalar unutur,
Kara ayazın çarpar yüzüme,
yorarsın bir günde insanı.
Onca kalabalığın vardır, vardır ama
bir de şaşırtan yalnızlığın…
Meçhul sokakların var,
kim bilir kimin ne derdi var.
Şehirler kadar öksüzüm,
Ankara kadar yalnız,
Caddeler kadar tenha,
Bütün âlem gibi gamlıyım…
Herkes gibi sessiz sedasızım,
Anlamalı insan,
Bilmeli hali,
Duymalı suskunluğu.
Hissetmeli yürek sızısını…
Bir çift göze bakmalı ömrünce,
Bütün her şeyi yazdık,
O küçük mutlulukları,
Büyük hüzünleri
Ve yazacak bir şey kalmadı artık…
Bütün yaşamı harcadık,
Hiç anlamış değilim bu gidişleri,
Bu terk edişleri.
Hiç anlamış değilim gidince eksilenleri,
Kalanlara ceza kesişleri.
Kırılır kalbim kırılır biliyormusun,
tutmaz elim kolum gidiyorsun.
İyileşmez yaram iyileşmez anlıyormusun,
kanıyor yüreğim tuz basıyorsun…
Yıkılır dağlar üzerime yıkılır görmüyormusun,
Kelimeler kifayetsiz,
cümleler anlamsız,
şiirler ifadesiz.
Gidene elbet çok sözümüz,
lâkin faydasız…
Şiire dökecektim,
Notalar baktım sessiz,
Kelimeleri süzdüm yetersiz,
Cümleler kurdum anlamsız…
Şiire yazacaktım,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!