Sabır be bilinç uyanışı Şiiri - Kemal Tekir

Hayat dikensiz gül bahçesi değildir.
Hayat yolunda karşımıza;
engeller, zorluklar,
aşılması gereken sıkıntılar,
çözülmesi gereken problemler çıkar.
Onlar hayatın tuzu, biberidir.

Sabır;
karşılaştığımız engellere boyun eğmek değildir.
Her şeyi sineye çekmek hiç değildir.
Sabır;
direnmektir.
Ama kör bir direnç değil…
Akıllı, planlı, programlı,
bilinçli bir duruşla
zorlukların üzerine yürümektir.

Zamana, sıkıntıya,
engellere karşı
insanın kendini kaybetmeden ayakta kalabilmesidir.

Çünkü bilinç uyanışı da böyledir.
Bir anda olmaz.
Bir anda gelen bir ışık değildir.

İnsan;
yanıldığını fark ederek uyanır,
kendiyle yüzleşerek derinleşir,
zamanla olgunlaşır.
Ve bu yolculukta en çok ihtiyaç duyduğu şey:
sabırdır.

İnsan bazen,
her şeye rağmen zamana yenik düşer.
Özgüveni sarsılır,
inancı yorulur,
sabır taşı çatlayacak gibi olur.
İşte tam da o an,
sabır en çok gereken yerdedir.
Çünkü sabır;
kolay zamanların değil,
zor zamanların erdemidir.

Sabır acıdır…
Ama meyvesi tatlıdır.
Sabırsız zihin,
ilk ışığı güneş sanır.
Yarım bilgiyi hakikat diye sahiplenir.
Oysa sabırlı bilinç bilir ki:
gerçek, zamanla açılır.

Bir bilgeye sormuşlar:
“İnsan nasıl sabretmeli?”
Bilge yanıtlamış:
“Unutursun, sabredersin.”
Bu en güzel olanıdır.
“Kabul eder sabredersin.”
Bu en doğru olanıdır.
“Vazgeçersin, sabredersin.”
Bu en zor olanıdır.
Ve belki de en derin olanı şudur:
Anlarsın… ve sabredersin.

Çünkü anlayan insan,
acele etmez.
Direnir ama kırılmaz.
Bekler ama vazgeçmez.
Ve bilir ki:
sabırla yoğrulan bilinç,
sadece insanı değil,
toplumu da dönüştürür.

Bir tohum gibi…
Toprağın karanlığında sabreder,
zamanı gelince çatlar,
ve ışığa yürür.
Erken koparılan filiz ölür.
Ama sabırla büyüyen,
bir gün orman olur.

Kemal Tekir
Hslkın sesi