Çocuktum o zaman, dünya bambaşka,
Gönlüm düşer idi ilahi aşka,
Ezan okunurken, tatlı telaşla,
Ayağım gıdıklayan bir el oldu.
Şaşırdım bu hale, hemen uyandım,
O sabah vaktine yürekten yandım,
Dedeme anlattım, hayal mi sandım?
Dedi: "Seni isteyen bir davet oldu."
Düştük yollarına o ulu Hakk’ın,
Dedemle beraber seyrine bakın,
Gönlüme doluştu huzuru akın,
Seher yelleriyle vuslatım oldu.
Camiye girince durduk biz safa,
Yanımda bir dede, nurdan bir vefa,
Beyaz sakalıyla sürdüm bin sefa,
Gördüğüm o suret bir ihsan oldu.
Hoca der "Kimse yok ışığı söndür",
Dedim "Bak orada, yüzünü döndür",
Görmez ki gözleri, perdedir öbür,
Hocanın görmediği bir ayan oldu.
Namaz bitti çıktık, bekledik dışta,
Gözümüz kapıda, o son bakışta,
İhtiyar göründü, sessiz akışta,
Gönlümün aynası o yüzle doldu.
Dümdüz bir yol üzre yürüdü gitti,
Gözden yitti birden, sanma ki bitti,
Dedem: "O ermişti, seyranı yetti,"
O sabah o Hızır sırra kayboldu...
Hasan Belek
09 12 2025- Akay
Kayıt Tarihi : 9.12.2025 19:21:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
TÜM YORUMLAR (2)