Derin bir ok saplandı..
Bir milletin bağrına..
Tarifsiz bir acı..
Ne ok..
Nede acısı..
Bir daha hiç çıkmadı..
Aktı insan selleri..
Gözyaşlarıyla..
Sokakları yıkadı..
Saat..
Dokuzu beş geçe..
Durdu sanki zaman..
Her yeri yas sardı..
Zannettiler ki artık..
Bu millet yetim kaldı..
Oysa duran sadece..
Atamızın kalbiydi..
Ölmedi..
Devrimleri..
İlkeleri..
Ve kurduğu..
Cumhuriyet..
Hepsi bize emanet..
Bedenler ölür toprak olur..
Ama fikirler ölmez..
Seni sol yanımızdan..
Cihan gelse silemez..
Sen bizlere bakıp..
Sakın üzülme..
Bizler yine..
Dokuzu beş geçe..
Dimdik ayakta..
Sessizce ağlayacağız..
Ama..
Dokuzu beş geçe..
Sana söz veriyoruz..
Bıraktığın bu vatanı..
Gözlerinin rengine..
Mavilere boyayıp..
Kurduğun cumhuriyeti..
Sonsuza dek..
Koruyacağız..
Sen rahat uyu..
Ayhan M.
Kayıt Tarihi : 9.11.2025 10:03:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!