Delirmiş bir Eylül,
Ortalık toz duman kaynıyor.
Bulutların yıllardır biriktirdiği bir kızgınlık var sanki!
Dehlenmiş at misali, ateş tadında rüzgar.
Ve akıp gidiyor gözlerimden damla damla bergüzar.
Sesimde derin bir sessizlik,
Kelimelerim gözlerimde birikmiş,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta