Bir rüyaydı sanki gözlerin
Gülerken bile hüzünlüydü bakışların
Gözümden hiç kaçmayan sessiz ağlayışların!
Belki bir umuttu,
Belki bir mutluluktu
Kavuşmaktı sonu...
Mavi dalgaların arasından koşarak gelirken yanıma
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta