Rüyada Bir İistanbul Şarkısı

Ey kızıllığın ve kızlığın kalbi ey kristal yangın
Değmesin göğsüme şarkısı gurbetinin, ölürüm,
bir kez gördüm nar ve zencefili
ve çok keskin bir arafta salınan iskeleyi
akıntı boyu insanlar, ve ağlak yollarda Beyrut’lu şarkılar
herkesin karıştığı bir sel, şarkı markı kalmadı
korku içime işledi uzatarak boynumu maviye
denizi görseniz öyle masum, adamın öpesi gelirdi
adam dedim de ben adam madam değilim, basbayağı yaralı bir kız
habire kan akıyor kalbimden, oluk oluk, çisil çisil çoğaltan toprağı
en çok denizden uzaktayken oluyor, ondan seviyorum İstanbul’u
daha başka denizleri de seviyorum, hepsine hoşkal hepsine Beyrut
seni anlatır kuşların kanatları ve ben dilimin pervazlarına çarpa çarpa
anlatmaya kalksam yüzyılların içi bembeyaz olur
dilimin döndüğü olur belki bir fotoğrafın kenarı
sadece bir kenar, iki minare, biraz deniz, bilemedin üç kubbe
on adım ötesi dilimde silik, iyisi mi ey kızıllığın kalbi
ben denizin yarama değmesini bekleyeyim sessiz

Rüyada mıydım neydim, silinmişti her şey
bir Kanlıca bambaşka
gözü üstümde,
aşk mıydı dilimi kekeme kılan,
titretiyordu beni rüzgar, üşüdüğümden filan değil
içime işliyordu bir şey,
baktım münübüsler dopdolu, ferahladım
ne kadar çok insan gördümse o kadar ferahladım
bir mabet düşüyordu denize insanların aktığı
beylik laflar kulağımda ve Emirgan üç nokta...
görmedim ahu bakışlardaydı Yeniköy’de bir istiridye
ben şarkıda mıydım neydim, Allah muhafaza olmasın,
güneş kaybolmasın
bir kıvrımını dolandım yolun, tam karşımda
şiir yazıyordu Kanlıca Emirgan’a...
söylüyorlar notalarında aşk saklayan ozanlar
Rüzgarın beklediği Eminönü, bir vursa kendini
Üsküdar baştan aşağıya titrek bir mum olurdu aşkta

mor kelebekleri seviyorum, tutup yakalanmış bir bahar
tutup bırakılmış sokaklar, değdikçe içimize işleyen beyaz
Değmesin Allah aşkına bu şehir bana,
bu şehir değse biliyorum artık bütün morlar İstanbul
fesleğenlerin yanı başında Bağdat
ve manolya dumanlı dumanlı bakar köprüye aha
yüksek yüksek tepelerinde gecekondular,
sevdim seni İstanbul
beni dansa kaldırsana...

aha la la lila... tangoya kaldırdı beni Samatya bir dön iki dön
süzüldü kuşlar kavislerle denizin ortasına
bir şey duydum tam ayaklarımın ucunda
kanımın dolaştığını, şen olduğumu sabah sabah
ben bir adam gibi duydum bunu, bir kızoğlankız
nasıl itmişse kendini sokaklara öyle duydum
romanlar etrafımızda şarkı, derken bir evliya;
meyhaneden çıkıp yol alırken camiye
gizli bir hazinenin anahtarını verir gibi söyledi
ne kadar kadeh varsa hepsini toplayıp sundu acıyı bana
la la lila ağzında bir eski mısra,dokunmayın acıya
aha la lila dokunmayın ona, ağlarsa en eski sokak ağlar
ağlarsa esmer şarkılarda mahur
en güzel mısralar ağlar

Eski dostlar kokuyordum dün, bir yanda Mihriman Sultan
bir yanda Valide-i Atik... ne çok ana...
anneleri özlerim
ben annemi daha çok özlerim,
sımsıcak özlerim, dolanırım Valide-i Atik’e
annemin yüzü gülümser nasıl oluyor kalbim burada da kanamıyor
ıslıklar içinde bir mevsim geçiyor duydukça beni minarelerde
annem sıkıca bir hayal, hayalleri severim
annem içindeyse daha çok
şimdi yağmur yağar, ben ıslanırım Kızkulesi’nin saçlarında
babamın hükmü düşer suya
şimdi düşeriz beraber yüzüne batan güneşin, annem öyle olur

Rüyada mıydım neydim Allah muhafaza, annem uzakta, İstanbul uzakta
Kars’tan bakıyordum İstanbul’a, Kars’tan Allah’ım ne uzak
çek git başımdan ey karabasan
sesim öyle cılız ki bir el uzanıp bana
beyaz bulutlar başımda oh la lila
aha la la lila yetiş evliya sultan,
aşkım mı geçiyor gökyüzünden aşkın aşkın bakışlar

Seni nereden görsem tanırım, seni nereden görsem bilmukabele
öperim alnından, kollarımı boynuna dolar, fethederim
yakamozları, gece gece boğazları,
ney kopar sazlıklardan gelir ramazanlarına konar
Yunus görseydi
seni bir şiire yazardı
işte
böyle bir şeysin böyle güzel böyle alımlı bir dilber
seni alır nereden görsem tanırım, elimde manolyalar
elimde menevşeler, mor mor şeyler
elinde beni seven bir okşama,
seni nereden görsem oradan özlerim

Seni sevdim İstanbul, beni dansa kaldırsana