Uzunlamasına koşarak çıktığım yol artık ne kadar da yabancı bana.
İnsanlar, arabalar, mavi gök ne kadar da uzak.
En çok da sen uzak ya.
Sevinçle çıkarken sana, bir avuç hüzünle döndüm.
Gözlerinin rengine bakarken, gözlerinde boğuldum.
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta