Atların kalbi tetikte, sabahın rengi soluk,
Taşlarda yankılanan ağır bir kaderdir bu.
Annemin eteklerinde asılı kalmış çocukluğum,
Çığlığımı yutkunarak sakladığım kuytular
Zira bu yol, önce çocukların uykusunu vurur,
Önce onların masalını korkuturdu.
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta