İnsan kalabalıklarının ortasından,
İnsansız yalnızlığımla süzülüyorum.
Gözüme değen gözler görmüyor,
Baktıkları bedenden çok uzakta olduğumu…
Usulca oturuyorum bir denizin en kıyısına,
Kıyı farkında bile değil ağırlığımın…
Uyan karanlıklarından,
Aç göz kapaklarını hayata diyorsun.
Boş gözlerle bakıyorum,
Kopan iplerimi düğümlemeye uzanan ellerinin
Boşa çektiği küreklere.
Sen bu satırları okuyamazken ben çok yakınlarda olacağım,
Bir kaç sokak ötendeki o apartmanın en üst katında açık camlı soğuk odada...
Kaçıncı mektup bu sayamadım, saymadım aslında
Bitişlerden sonra sayma içgüdümü köreltiyorum geçip giden günleri unutmak adına.
Onca kelimeye imzasını atan ben
Yavaş yavaş yitiriyorum yazabilme kabiliyetimi.
Sessizliğin orta yerinde bir çınlama kulaklarımda,
‘’ beni anıyor ‘’ avuntusuyla gülümsüyor çehrem buruk bir tatla.
Birbirine dolanmış kollarım saatlerdir kıpırtısız,
Cansız uyuşmalarla uzandım bir sigara dalına daha.
Zifirle harmanlı ıslak, tuzlu damlalarla sızlıyor
Dişlerimin arasında sıkıştırıp kanattığım dudaklarım…
Kefenlere sarıyorum,
Yılların bıçaklayıp öldüremediği senli kesiklerimi.
Bir mezar kuytusunda terkediyorum,
Biriken gelmeyişlerinin kalbinden vurduğu bekleyişlerimi.
İntihara kalkışan bir balina çaresizliğinde
Uzattım avuçlarına yosun tutmuş ellerimi.
Parmak uçlarımda izi kalan vedaların yorgunluğunda
Ilıman bir tutuşmaydı küllerimin sıcağından dilediği.
Yerlere serili başımda dolaşan ellerinde
Kelimeler meallerini yitirdi
Ne yazsam anlamsız bir bitişe çıkıyor satırlar.
Savrulup gidiyor sayfa sayfa şiirleşen sevdam
Bizi kırıp geçiren sebepsiz fırtınanda.
Gururumun yelkeninde asılı kalan suskunluğum
Sesli harflerle yağmalanıyor
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!