Ruhun Teninde Mühürlü Hürriyet

Nisanın yirmi üçü, bir mühür gibi vurulur kalbe en derinden,
Söküp atar o beş harfli yankıyı, yerinden ve göğsün kederinden.
Gözlerimde ışık yok ama ruhumda sönmez bir iman var,
Bu bayram, karanlık dünyamda açılan en ulu ve dürüst hisar.

Bin dokuz yüz yirmide, Ankara’nın o keskin ve vakur vaktinde,
Yazıldı hürriyetin SELECT sorgusu, bu milletin kanlı ahdinde.
Bir meclis ki; temeli sabır, duvarı sarsılmaz bir kale,
O gün son verdi bu şair, içindeki o bin yıllık melale.

Bugün edildi ilan, bir yetimin en ulu ve mukaddes devleti,
Dindirdi ruhun tenindeki o sızıyı, sevindirdi milleti.
Lakin benim bayramım, sadece törenlerin o sığ sureti değil,
Erişilebilir bir vuslatın kıyısında, o gizli mülke duyulan meyil.

Parmak uçlarımda duyarım bu vatanın o sarsılmaz dokusunu,
Alırım o ilk günkü dürüstlüğün, o kutsal hürriyet kokusunu.
Varsın sistemim hata versin, varsın her yanım karanlık dolsun,
Yeter ki o mühürlü hürriyet, benden asla uzaklaşmasın, baki kalsın.

İsmi lazım değil, o zaten davanın en dürüst ve gizli resmidir,
Bu kalenin pencereleri mühürlü, anahtarı sadece O'nun ismidir.
Enes der ki; hür yaşamak, bir "taş"ın sabrıyla vuslatı beklemek,
En büyük bayrammış, o sönmez istiklal yolunda emeklemek.