Ruhun Gizli Mevsimi Şiiri - Pakize Özbaş

Ruhun Gizli Mevsimi

Bazen ağırlaşır kirpikleri ömrün, taşıyamaz kırpılan anları,
Bir perde iner sanki vaktin en canlı yerine.
Ne gökyüzü o eski, o çocuk mavisini bağışlar avuçlarımıza,
Ne de güneş, tenimizi ısıtan o tanıdık, o anne şefkatiyle sarar içimizi.

Gri bir sis çöker ruhun sokaklarına, rengini yitirir eşya.
Bir kırılma noktasıdır bu, fay hattı gibi derinden geçen;
Sanki içimizde görünmeyen bir mevsim yön değiştirir ansızın.

Bilemezsiniz...
Yorulan, o göğüs kafesinizde çırpınan sıska kuş mudur,
Yoksa koca bir dünya mıdır bir kambur gibi omuzlarınızda biriken?

Bazen insan kendi iç sesini bile duyamaz olur;
Kelimenin anlamı çekilir, geriye sadece yankısı kalır.

Göz nuru döktüğünüz, uykulardan çalıp büyüttüğünüz tüm o çabalar,
Tırnaklarınız kanayarak zirvesine tırmandığınız sarp başarılar,
Ya da o zirvelerden düşerken avucunuzda tortu gibi, is gibi kalan başarısızlıklar...
Bir anda bomboş bir serap, rüzgârda dağılan bir toz bulutu gibi görünür.

Hükmünü yitirir o çok önemsediğiniz yaldızlı kelimeler,
Anlamsız bir gürültüye dönüşür hayatın o bitmek bilmeyen telaşı.

Artık fark etmez saatin kaçı vurduğu; zaman bile yorulmuştur sanki.
Ha gecenin koyu bir yarısında uykudan fırlamışsınız,
Ha sabaha karşı beşe ayarlanmış kimsesiz bir yalnızlıkta uyanık...

Unutursunuz...
Bir sis gibi çöker hafızanıza.
Neyin kavgasını verdiğinizi, hangi cephede yara aldığınızı,
Ne için bu kadar yorulduğunuzu bile unutur insan.

Sadece sessizlik ister yorgun ruh;
Gözlerden uzak bir ağaç kovuğu, rüzgâr almayan bir taş oyuğu...

Kendi karanlığına çekilir insan,
Hiçbir ses adını çağırmasın, hiçbir dünya dokunmasın ister.

İşte tam o uçurumun kenarında durur insan;
Sessizliği dinler ve ilk kez kendine bakar.

Bu yorgunluğun iki kapısı vardır:
Biri savrulmuş bir ömrün boşluğu,
Diğeri fazlasıyla yaşanmış bir kalbin tükenişi...

Bir yanda köksüz bir yaprak gibi sürükleniş,
Diğer yanda kök salarken eksiliş...

Ve insan fark eder:
Bazen en çok verirken azalır,
Bazen en çok yorulurken büyür.

Şimdi işte bu yüzden tükenmiştir içteki ışık,
Ama bu bir son değil,
Mevsimini bekleyen bir tomurcuğun sessizliğidir.

Bazen en derin dinlenme, görünmeyen bir kök büyümesidir.
Toprak üstünde hiçbir şey yokken, altında bir bahar hazırlanır.

Kendi içine çekilen her nehir gibi,
Yeniden gürül gürül akmak için derinleşir ruh.

Dinlenin...

Çünkü her fırtınanın ardında daha gür bir yeşillik saklıdır.

Ve her suskunluk, doğru zamanını bekleyen bir söz gibidir.

Çabalarınız boşa gitmedi;
Onlar sadece toprağa ekilmiş görünmez tohumlardı.

Çok yakında, o loş dehlizin kapısında bir ışık belirecek,
Ve siz, adınızı fısıldayan bir bahar yeliyle uyanacaksınız.

Gözlerinizi açtığınızda gökyüzü
Mavisini yeniden hatırlayacak.

Güneş, sadece teninizi değil,
Geçmişin bütün kırgınlıklarını da ısıtacak.
Ve siz, o sessizlikten kendi ışığınızla çıkacaksınız;
Yüzünüzde hafif bir tebessüm,
Kalbinizde damıtılmış bir huzurla...

Çünkü bazı yorgunluklar çöküş değil,
Ruhun gizli mevsimidir.

11.06.2019
Pakize Özbaş
mavikatre 💧