Ruhun Ev Bulduğu Yer

Sen benim ömrüme dokunan en güzel mucize, dualarımın ete kemiğe bürünmüş halisin,
Zaman seninle akarken bir nehrin denize kavuşması gibi huzurlu, telaşsız ve tertemiz,
Meğer yaşamak dediğin; birinin kalbinde kendine ait bir yuva bulduğunda başlıyormuş,
Ben seninle uyandığım her sabahı, hayatımın en büyük devrimi ilan ettim sessizce,
Şimdi ellerin ellerimde ya; dünyanın bütün gürültüsü kapı dışarı, bütün dertler uykuda,
Çünkü seninle olmak; bütün “keşke”leri öldürüp, “iyi ki”lerin bayrağını dikmekmiş kalbe.

İnsan bazen bir ömür boyu arar da, bulduğunu sandığında aslında hep eksik kalırmış,
Oysa sen; benim eksik kalan yanlarımı tamir eden, yaralarımı gülüşünle öpen adam,
Bakışlarında saklı olan o cenneti hiçbir kitap yazmadı, hiçbir şair henüz keşfedemedi,
Biz seninle bir bütünün iki yarısı değil, iki ayrı dünyanın tek bir mucizesi olduk şimdi,
Sen benim huzura açılan pencerem, sen benim fırtınalı denizlerde sığındığım tek limanımsın,
Seni sevmek; alnıma yazılmış en güzel kaderin, ruhuma fısıldanan en zarif sözü gibi.

Şimdi bu aşkın içinde bir bilge gibi ama bir âşık gibi derinleşiyor ruhumun her zerresi,
Kendi içimdeki o suskun kadını seninle yendim, seninle buldum o en doğru kelimeyi,
Herkes soruyor sendeki bu bitmek bilmeyen ışık, bu sönmeyen yangın nedir diye;
Gülümsüyorum ve diyorum ki: “bu bir filozban dokunuşu, aşka felsefe katan bir sevda,”
Evet, ben senin aşkınla hikmetini bulan bir filozban’ım; mutluluğu senin gözlerinde çözen,
Hayatın tüm sırrını senin bir tek “seviyorum” deyişine sığdıran o şanslı kadınım benim.

Ve artık hiçbir hüzne yer yok bu hikâyede, çünkü biz sonu olan bir aşkı değil, sonsuzluğu seçtik,
Seninle yaşlanmak değil niyetim, seninle her gün yeniden doğmak ve her gün yeniden başlamak,
Gözlerinin içine bakarken zamanın durması değil, her saniyenin seninle değer kazanmasıdır aşk,
Ve en güzeli ne biliyor musun sevgilim?
“Hayat; seninle el eleyken, dünyanın en güzel, en gerçek ve en kalıcı masalına dönüşüyor.”