Ruhun Aynası Şiiri - Kasım Kobakçı

Ruhun aynasına, bakanları sever,
Sırrın kapısını, çalanlarla girer,
Kanmaz evrenin, geçici süsüne,
Hakkı bilenlerin yanına, bir nefesle girer.
*
Düştün kora cancağızım, kor bilmedi kül,
Rüzgar gibi estin dağa, dağ bilmedi kül,
Nice vakittir sakladım, fırtınayı bağrıma,
Sevdanın yurdu sinemdeki köz, bilmedi kül.
*
Beni yıkmak için hasret, her an dirilir,
Beni yıkmak için gurbet, her yola serilir,
Vuslata son duraktır, yanmak dostum,
Kavra artık şunu, sakın söndürme beni.
*
Zaman geçecek sızlayacak, beden kalmayacak,
Eserin ve terin yoksa, cismin kalmayacak,
Yolcu azığını, şimdiden toplar da göçer,
Heybesi boş olanın, önüne kim şerbet döker?
*
Gerçeği görmeyen gözde, fer olmaz,
Emeksiz gidilen yolda, hayır olmaz,
Kendi taşını örmeyen, o ulu duvara,
Varınca görecek ki, yapısı tam olmaz.
*
Beşer alemde, sarayını yapar da gider,
Ömrünü hakikat yoluna, adar da gider,
İnsan burada, ne inşa ederse odur,
Emin ol, onu orada hazır bulmayacak.