Ruhumuzu Açalım İlhama Şiiri - Kasım Kob ...

Ruhumuzu açalım ilhama,
Hiç değilse bir anlığına.
*
Hangi ilhama Üstadım,
Hangi ilhama?
Parıldamaktan feri sönmüş,
Kuşkuyla, ürpertiyle süzüyorlar,
Yazılacak satırları.
Coşku dolu, incecik hisleri,
Yaprak misali, tek tek titriyorlar.
Zihinleri, çoktan pas tutmuş,
Ya hesap yapmak, ya da düzen kurmaktır ezberleri.
Kuramadıkları hayallerini bozarcasına,
Set çeken duvarlara vururcasına.
*
Boyunları eğilmiş, taşımaktan gerçeği,
Paslanmış kalemleriyle, tatmadan ahengi.
Gök kuşağı, rüya tozu,
Renklendirmiyor artık, sönük düşleri.
Rüyalarda ezgiler tınlamıyor,
Ardından gidemiyorlar bilinmezin,
Gizemlinin, hayalbazın,
Söz cambazının.
Duyularımız körleşti,
Seçmiyor iç seslerini,
Artık gri perdeler, ezelden çekildi Üstadım.
*
Sen fikir misin, şölene gidiyorsun,
Dediğimiz,
Ucu kırık,
Rengi soluk,
Günlük telaş peşindeki imgelere,
Şölenler bile küflendi, Üstadım.
Ya emir kulu gibi, ya da sönük hislerle,
Saklandıkları köşeden izliyorlar,
Bönce mantıkları.
*
Ruhumuzu açalım ilhama,
Hiç değilse bir anlığına da,
Sormazlar mı?
Böyle mi sunduk,
Siz hoyrat bilinçlere,
Senelerdir göme göme karanlıklara,
Çağlar yeter mi, pasları silmeye.
Haykırın ne varsa, susturalım zihinleri,
Dökülmesin artık, mürekkep izleri,
Yeşermesin tuvale düşecek, buz çiçekleri.
Sormazlar mı? Üstadım.
*
Esinler, zihni alacak elimizden,
Sonsuz eserler dikecekler.
*
Diktiler Üstadım, diktiler.
Kendileri dikiliyorlar,
Kağıt kesikleri ile,
Anıt taşları olarak,
Zamanın vefasız yapraklarına.
*
Işıldamıyor göz nuru,
Hiçbir imge çağlamıyor.
Sen huzur bul Üstadım,
Damlamıyor artık, söz pınarları,
Boşluktan yağıyor, doğmayan günlere,
Mekanik gürültüler.
Boşluktan yağıyor,
Kırılgan heveslerine,
Metalik yağmurlar.
Duyarsızca, ruhsuzca, kabaca,
Savunularak akıl kuralı.
Vahşice.