Ruhumun Tuvali Şiiri - Kasım Kobakçı

Ruhumun tuvaline, çizdim o cemalini,
Gönlümün tam şurası, en derin köşesine.
Yıldızlar kıskanarak, terk etsin hayalini,
Bakışını mıhladım, göklerin neşesine.
*
Yalnızca, bu tutkulu ve eşsiz sevda seli,
Dünyayı, bir cennete çevirir bütünüyle.
Hayalleri soldurma, esmesin hazan yeli,
Tutunarak o hüznün, kırık dökük tülüne.
*
Silinip yok olsunlar, o kasvetli akşamlar,
Gökyüzünde süzülen, gri duman misali.
İlerlesin ayaklar, menzile varsın yollar,
Güneşin o görkemli, altın rengi haline.
Tan yeri ağarınca, gün yüzünü dönünce,
Bahçelerde güllerim, filiz verip gülecek.
*
Fırçamı batırarak, hasretin boyasına,
Hayatın o bembeyaz, sayfasına işledim.
Karanlık aydınlansın, nurun o dünyasında,
Kirpiğini, aklımın deryasına işledim.
*
Ancak böyle engin his, paklar kirli zamanı,
Anlam katar yaşama, yüceltir bu bedeni.
Yitirme o inancı, bekleme o limanı,
Yapışarak zulmetin, soğuk esen yeline.
*
Erisin gitsin zulmet, kalmasın tek bir izi,
Rüzgarda savrulan, o kuru yapraklar gibi.
Yürüsün tüm duygular, aşarak şu denizi,
Ufukların o parlak, şenlikli şölenine.
Vakit tamam olunca, aydınlık görününce,
Toprakta papatyalar, kokusunu yayacak.
*
Ömrümü adayarak, nakşettim suretini,
Zamanın durağına, anın tam merkezine.
Evreni ışıtsınlar, sunsunlar kudretini,
Gülüşünü ömrümün, o suskun bestesine.
*
Sadece böyle derin, böyle sonsuz bir duygu,
Onarabilir ruhu, şifa olur her derde.
Kaybetme hevesini, kaplamasın bir kaygı,
Sarılarak boşluğun, o titrek gölgesine.
*
Dağılıp bitsin keder, son bulsun bu kör duman,
Patlayan, bir sabunun köpüğü kadar narin.
Koşsun artık niyetler, geçmesin boşa zaman,
Yarınların, o kutlu müjdeli haberine.
Gün doğup yükselince, ışıklar dökülünce,
Kırlarda tomurcuklar, sevda ile dolacak.