Ruhumun Mahkemesi Şiiri - Mustafa Alp

bir gece başladı her şey.
gökyüzü ağırdı,
yıldızlar sanki susmayı öğrenmişti.
ben ise kendi içimde
adı konmamış bir savaşın ortasında duruyordum.

kimse görmedi o savaşı.
ne bir kılıç sesi vardı
ne de bir zafer çığlığı.
ama kalbimin içinde
ordular yürüyordu birbirine doğru.

bir tarafta geçmişim duruyordu.
unutamadığım sözler,
yarım kalmış hayaller,
söylenmemiş özürler
ve geri alınamayan kararlar.

diğer tarafta ise ben vardım.
şimdiki ben.
yorgun,
ama hala direnmeye çalışan.

her hatıra bir asker gibi geldi üzerime.
bir çocukluk günü,
bir kırılmış dostluk,
bir yanlış seçim.
hepsi sıraya girmişti sanki
beni yargılamak için.

hatırlıyor musun? diye soruyorlardı.
hatırlıyordum.
her şeyi.
unutmaya çalıştığım kadar.

içimde eski bir şehir var.
duvarları pişmanlıktan yapılmış,
sokakları sessizlikle dolu.
o şehrin meydanında
ben kendimi yargılıyorum yıllardır.

bazen bir anı gelir
ve gökyüzü kararır içimde.
bazen bir gülüş hatırlarım
ve bir anlığına bahar olur ruhum.

ama sonra yine başlar o ses.
ya farklı seçseydin?
ya o gün susmasaydın?
ya o kapıyı kapatmasaydın?

insan geçmişiyle konuşamaz.
ama geçmiş
her gece bizimle konuşur.

ben uzun zamandır
kendi içimde bir yolculuktayım.
dağlar aşıyorum düşüncelerimde,
uçurumların kenarında yürüyorum.

bazen kendime düşman oluyorum,
bazen tek dostum yine kendim oluyorum.
çünkü insanın en büyük savaşı
kendi ruhunda başlar.

bir zamanlar sandım ki
mutluluk dışarıda bir yerde.
bir şehirde,
bir insanda,
bir hayalde.

ama yıllar öğretti bana.
en uzun yollar
insanın kendi içine gider.

ben o yolun ortasındayım hala.
ne başlangıcına dönebiliyorum
ne de sonunu görebiliyorum.

yorgunum.
ama vazgeçmiş değilim.

çünkü bir gün
bu savaşın anlamını anlayacağım.
bir gün
kendime verdiğim cezaları affedeceğim.

belki o gün
içimdeki şehir yeniden kurulacak.
duvarları umut olacak,
sokaklarında huzur yürüyecek.

ve ben o meydanda
yıllardır süren mahkemeyi kapatacağım.

kendi kalbime bakıp
sessizce şunu söyleyeceğim.

artık savaş bitti.

ama o gün gelene kadar
yürümeye devam edeceğim.

kendi içimin karanlık ormanlarında,
hatıraların soğuk nehirlerinde,
ve düşüncelerimin sonsuz çöllerinde.

çünkü insan
en sonunda kendini bulmak için
önce kendisiyle kaybolmak zorundadır.

ve ben
hala kayboluyorum.