Ruhumun Aynası Şiiri - Kasım Kobakçı

Zihnim yorgun, koptu bütün bağlar,
Çöpe gitmiş, onca eski mazi.
Kayıp izler, yırtık boş sayfalar,
Umut yitik, çözüm ufukta yok.
Yaşananı aslına çekmeye,
İmkansızdır, maziye gitmesi.
Başlangıçtan kopuktur, bu düzen,
Adımlanan, ıssız yollar boyu.
Işık vuran, camların yanından,
Çift başlı, izlerin sapağından.
Duraksama bilmeden sonsuzca,
Eski anı, canlanır aniden.
Aslı meçhul, sırlar kuyusunda,
Kelamların, sessiz gölgesinden.
Yabancı lehçede, sönen sesler,
Getiriyor aklıma, o yari.
İsimleri, toptan kaybolurken,
Nasıl işler, kopuyor içimde.
Aklımın, dipsiz derinlerinde,
Fikirlerin, ayrı koptuğu an.
Dolaşık, ince yol ağlarında,
Şekiller parlıyor, kirpiğimde.
Suretler, aşina gelse bile,
Şahısları, asırlardır yitik.
*
Parçalandı, ruhumun aynası,
Çukurda bekleyen, küller gibi.
Yitip giden, vaktin tortuları,
Çabalamak boştur, şifa sıfır.
Eski günleri, sarmaya başa,
Eksik kalmış, hayatın formülü.
Temelinden bozuktur, kainat,
Yürünen caddenin, gölgesinden.
Süzülen ışığın, sapağından,
Kararsızlık sarmış, tüm tarafı.
Devamlı surette, gece gündüz,
Sinyal gönderir, gizli sevdalar.
Manası, asırlardır karanlık,
Cümlelerin, sessiz ahenginden.
Yabancı ağızda, çınlar seda,
Uyandırır, gizli tutkuları.
Yabancı kalarak, aslımıza,
Niçin koptu, fırtına içimde.
Şuurumun, ücra hücresinde,
Kararların, düğümlendiği an.
Dolaşık liflerin ortasında,
Çehreler doğuyor, hayalimde.
Sıcak gelse bile, o bakışlar,
Künyeleri, asırlardır meçhul.