Ruhumdan Bir Not Şiiri - Agâh Tövbekâr

Bir gece vakti yazıyorum sana,
Herkes susmuş, dünya yorgun…
Ama benim içimde
Adını fısıldayan bir kalp var hâlâ.
Bilmezsin…
Seni sevmek nasıl bir şeydi içimde,
Sanki karanlık bir odada
Ansızın yanan bir ışık gibi.
Gözlerim ilk kez
Gerçekten birini görmüş gibi baktı sana.
Ben seni anlatamadım kimseye,
Çünkü kelimeler eksik kaldı,
Çünkü her cümle
Seni anlatmaya çalışırken yarım kaldı.
Bir sabah güneş doğarken düşündüm seni,
“Belki de o da beni düşünüyordur” diye…
Ama hayat,
Aynı anda aynı şeyi hissetmeyen
İki kalbin hikayesiydi meğer.
Yine de vazgeçemedim senden,
Çünkü sen benim içimde
Sadece bir insan değildin…
Bir umut,
Bir sığınak,
Bir dua gibiydin.
Sana dokunamadım belki,
Ama kalbim
Seninle dolup taştı her an…
Bir bakışınla mutlu olup,
Bir susuşunla darmadağın oldum.
Ben seni severken
Kendimi unuttum biraz,
Ama ilk kez
Gerçekten hissettim yaşadığımı.
Şimdi bu satırları yazarken
Gözlerim dolu,
Ama içimde hâlâ
Sana ait bir yer var,
Kimseye vermediğim, veremediğim.
Eğer bir gün
Bu not sana ulaşırsa,
Bil ki ben seni
Sessiz sevdim…
Gösteremeden,
Söyleyemeden,
Ama içimde büyüterek.
Ve eğer bir gün
Kalbin yorulursa dünyadan,
Gel…
Ben hâlâ burada olacağım,
Sana sarılacak kadar değil belki,
Ama seni anlayacak kadar yakın.
Çünkü bazı aşklar
Kavuşmak için değil,
Bir ruhun diğerine dokunması için var olur.
Ve sen…
Benim ruhuma yazılmış
En güzel cümlesin.