Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
of of of ne denirki kutluyorum özlerken
yürekten gelenleri yürekten kutlarım kaleminiz kavi olsun muhabbetle
Kırıldı kanatlarım tutsak kaldım bu öksede
Yine düştüm ben yine ah ruhum kanıyor anne
'Anne!' demek dile o kadar hoş geliyor ki! Bu nasıl bir duygudur; anlatılamıyor ama bir hissediliyor... Her halde Rabbimizin verdiği en özel, en güzel duygudur... Ben, yaşamın temel unsuru diyorum...
Özgün bir duygu şiiri; teşekkür ederim... 10 puan +ant. Esen kalın...
anne karşılıksız seven karşılıksız koruyan karşılıksız fdakarcakanat geren melektir insan onu kaybedinde açıkta kalır tüm güvenceler yıkılır koruyucu duvarlar insnaın üstüne kutluyorum anne snne sevgisini nakleden şiri ve yazan kalemi
'Ana, başa tâc imiş,
Her derde ilâc imiş.
Bir evlât pîr olsa da
Anaya muhtâc imiş'
demişler...
Hayat yolunu aydınlatan ışık, tökezlerken dayandığımız baston ve her an nefesini hissettiğimiz dua...
O gidince neler olmaz ki...
Bir beyaz ışığın, prizmadan geçerken kırılıp tayfın renklerine ayrışarak dağılışı vardı sanki şiirde...
Güzeldi Hadiye hanım,
gönülden kutluyorum,
saygı ve sevgimle efendim,
Ünal Beşkese
Anneler gidince ., çocukların da çocuklukları bitiyor/gidiyor... Yaşamın bütün rüzgarlarının önüne annenin çektiği koruma perdesinde oynayan masal tadındaki filmlerin yerini yedi başlı canavarlar alıyor...
Yüreğinize, kaleminize sağlık sayın Hadiye Kaptan...., duygu yüklü çalışmanızı kutluyorum...
Hikayesi her şeyi bir çırpıda açıklıyor Hadiye Hanım...:
'Anneler gidiyor, yollar ayrılıyor, sarpa sarıyor...'
Çünkü bir anne birden fazla baba eder... Bir anne hem korur, hem yetiştirir, hem bulur, becerir.. Sevgisiyle, şefkatiyle sarar, sarmalar... Dert ortağı olur, sırdaştır, yoldaştır anneler...
Anneyi kaybetmek demek, yolunu, izini kaybetmek demektir...
Çok hoş bir şiir.. Etkili bir anlatım.. Kutlarım, Efendim..
Arkanda bıraktığın ezip geçti sevgileri
Yeşil verdim çöl buldum bilmedi hiç kıymetini
Yalınayak geçtim hergün cehennem ateşini
Yar oldum yâren oldum gittim durdum ölümlere
Kırıldı kanatlarım tutsak kaldım bu öksede
Yine düştüm ben yine ah ruhum kanıyor anne
_____Kırgın yürek sesiniz dizelere yansımış ve okuyucusunu içine çeken etkileyici bir okadarda hüzünlü bir şiir okudum
Şiirin içinde kayboldum hüznü sitemi öylesine sardı ki beni zaman durdu sanki ..kimimizin kanatları daha çıkarken kırılır bu yüzdendir boynu bükük büyür ..kimimiz her sevgide ana kucağındaki güveni, sıcaklığı arar buldum sanır..
oysa anneden başka yoktur yar.
Anne olmayınca darmadağın edilir yuvalar içindeki yavrukuşlar..kimsenin gözü görmez birbirini.. .İçtenlikle kutlarım bu hüzün kokan şiirinizi gün doğsun yüreğinize ve hüzünler kaybolsun .ant10
Sevgiler şiir yüreğinize
Kırıldı kanatlarım tutsak kaldım bu öksede
Yine düştüm ben yine ah ruhum kanıyor anne
----- Anneler hiç ölmesin ölmesin anne , sevgilerin en masumu ,sevgi yüreği annem ,ben anne şiiri okuduğumda duygalınıyorum ,yine bu duygulu şiirlerden birini okudum ,kutlarım şiirinizi saygılar sunarım . Bir başka şiirde buluşmak dileği ile sevgiyle kalın , sağlıçakla kalın .
Göçmen kuşlar tekrar yuvaya dönerler yeniden bahar gelince. Fakat anne gidince çocuklar kolay kolay dönemezler geri. Anneler ocağın tuğlalarının harcıdır. Harç kalmayınca tuğlalar dağılır. Anne birleştirici, anne toplayıcı, uzlaştırıcı.
Kutluyorum değerli yürek sesinizi. Sizi çok iyi anlıyorum. Çünkü benim yüreğimin acısı hala geçmedi. Mutlu yarınların şiirlerinde buluşmak dileğimle Hadiye hanım. Bir anne şiirimden küçük bir dörtlükle yorumumu noktalıyorum.
neler feda etmezdim saçının bir teline
sermez miydim ömrümü ruhunun gizemine
dizim kanadığında öperim geçer derdin
bak yüreğim kanıyor, hani öpmedin anne…
Bu şiir ile ilgili 10 tane yorum bulunmakta