Göğsümdeki bu açlık, bu kıtlık, bu susuzluk.. Ruhum bu yüzden terketti beni.
Simdi doyduğu yerde.. Orada..
Avuçları açık..Nefesinden çıkan her tınıyı yudum yudum içiyor..
Doyar mı ki.. Sanmam..
İzin verdim ben ona.. Sarıl ruhum..Aç kapıyı gir içeri.. orda kal..Hiç çıkma..
Hadi birlikte giderin bu susuzluğu, bu açlığı..
Onlar birbirlerine sarıldı..
“Bize ne irs-ı peder, ne servet ü ne cah kalmıştır,
Şuûr-ı hikmete karşı bir eyvallah kalmıştır'
Sultan Veled
Devamını Oku
Şuûr-ı hikmete karşı bir eyvallah kalmıştır'
Sultan Veled




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta