Göğsümdeki bu açlık, bu kıtlık, bu susuzluk.. Ruhum bu yüzden terketti beni.
Simdi doyduğu yerde.. Orada..
Avuçları açık..Nefesinden çıkan her tınıyı yudum yudum içiyor..
Doyar mı ki.. Sanmam..
İzin verdim ben ona.. Sarıl ruhum..Aç kapıyı gir içeri.. orda kal..Hiç çıkma..
Hadi birlikte giderin bu susuzluğu, bu açlığı..
Onlar birbirlerine sarıldı..
Yağmuru seviyorum diyorsun,
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...
Devamını Oku
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...




Hayat ve sevgi sonsuz bir arayış ve her vuslat yeni bir arayışın kapısını aralar…Ne şık bir anlatım, ne güzel ifadeler, ah!
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta