Ruha Takılan Kanat Şiiri - Kasım Kobakçı

Kaybolmuş maziye bakıp, ağlar gözlerim,
Tükendi yeryüzünde, asil erdemlerim,
Günümüz karanlık, koca çukur misali,
Çürümüş ruhlara, şifa arar sözlerim.
*
Menfaat uğruna, yoldaşını harcarlar,
Vicdanı bırakıp, altın akçe sayarlar,
Cüzdan doldukça, kararır asıl şahsiyet,
Yenilip nefsine, değerleri yıkarlar.
*
İnanç örtüsüyle, günahları örtenler,
Masum kitleleri, acımadan üzenler,
Şekilde sofular, öze inince bomboş,
Yüce fikirleri, kirleterek çizenler.
*
Vatan millet deyip, hazineyi soyanlar,
Garibin rızkına, heves edip doyanlar,
Sahte vaatlerle, makamları kapınca,
Fakirin aşına, gözlerini koyanlar.
*
İffet libasını çıkarıp, atan yürek,
Edep bahçesinde, solmuş sararmış çiçek,
Haysiyet yolunda, yürüyenler azaldı,
Ahlaksız sisteme, kimler olacak direk.
*
Mizaçlar yozlaştı, devran kirlendi heyhat,
Kötülük tohuma dönüp, veriyor hasat,
Erdem sarayını yıkıp, geçen şu selden,
Arınmış vicdandır, ruha takılan kanat.