Ruh ve Rüzgar Şiiri - Can Elıf

A
Ruh sevdasında eksildi, söyle bana..
Her gidişinle dünya taşlaştı omuzlarımda.
B
Ben de savruldum, rüzgârın labirentinde…
Kimi zaman fırtına, kimi zaman hafif bir meltem.
A
Kaç dokunuşun düşürdü beni gölgene?
Kaç kez var olmaya çalıştım, ama senin ışığında kayboldum?
B
Bilmiyordum… senin eksilmeni görmedim.
Sadece savruluyordum, fırtınamda senin ağırlığını hissetmeden.
A
Ruhsuz bir beden mi kalacağım bir gün?
Ben sende nefes aldım, ama kendimi yok ettim.
B
Gözlerimi açtım, seni gördüm,
Ama ellerim rüzgârın içinde kayboldu.
Bahar getireceğimi sandım,
Ama hâlâ fırtınadayım, hâlâ savruluyorum.
A
Sessizlik çöktü aramızda…
Ne kazanan var, ne kaybeden.
Sadece iki eksilmiş ruh,
Kendi fırtınasında yolunu arıyor.
B
Belki bir gün eksik parçalar birleşir…
Ama o gün bugün değil.
Şimdi sadece savruluyoruz,
Ve her savruluşta biraz daha kayboluyoruz,
Birbirimizde kalan boşlukları sayarak.