Rûh-u Revan Şiiri - Sagirzade Ozan

Hayat;
Bir ritimle başlar.
Kalbin en eski çağrısından, göğün en derin sessizliğinden gelir.
Bir kez duyarsın…
Ve artık hiçbir şey eskisi gibi kalmaz.

Bir nefes alırsın.
Nefes — seni içeri çağırır.
İçeri — seni özüne taşır.
Özün — seni aşka çeker.

Ritim büyür…
Tak… Kalp kapısı aralanır.
Tuk… Zaman çözülür.
Tuk… Tak… Hakikat görünür.

Çünkü bu yol,
Yürümekle değil — dönmekle tamamlanır.
Dönmekle değil — yanmakla açılır.
Yanmakla değil — aşkla dirilir.

Ve biz biliriz ki:
Aşk bir varış değildir.
Aşk bir devirdir.
Devir bir akıştır.
Akış bir emanettir.

Biz, dönenlerin çocuklarıyız.
Biz, susunca konuşanların yolcusuyuz.
Biz, ateşle su arasında duran o ince çizginin adımlarıyız.

Her ritimde tekrar doğarız.
Her dönüşte eksiliriz.
Her eksilişte tamamlanırız.

Çünkü hakikat,
Artanı değil —
Azalanı yüceltir.

Ve şimdi…
Ritim yeniden yükselirken,
Biz yeniden hatırlarız:

Aşk devr-i daimdir.
Aşk devranın kendisidir.
Aşk hem başlangıçtır, hem sonsuzluktur.

Ve biz,
Bu ritmin içinden geçen yolcuyuz.
Aşkın dönüştürdüğü,
Dönerek hatırlayan,
Hatırladıkça çoğalan…