Rûh-ı Revânım Şiiri - Nurullah Başlığ

Tecellî eyle ey rûh-ı revânım, mülk-i cândır bu,
Seni benden ayan sanmak, büyük bir imtihândır bu.

Vücûdum hırkasın yırttım, içim deryâ-yı mutlaktır,
Kenârı olmayan kalbim, mekânsız bir mekândır bu.

Ne akıl erer bu sırra, ne mantık dilde hükm eyler,
Dışı sûret, içi mânâ, acâyib bir beyândır bu.

Seninle benliğim mahv oldu, kaldım bir garip nûrda,
İçen sensin, içilen sen; ne müthiş bir cihândır bu.

Nurullah’ım, yanıp bittin o rûh-ı sâfın aşkıyla,
Gören der ki; ölen fânî, fakat bâkî olandır bu.