Bir roman yazdım,
Her satırında, sen varsın.
Açtım, her sayfayı,
Binbir mihnet,
Binbir acı,
Gördüm dünya'yı,
İçinde sen varsın.
Kaf önce hafif hafif düşüyorsun sonra
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda
Devamını Oku
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda




alfabem gibi ..diyor şair.herkelimesin de o..
kerrat/elifba
bir sensin.. iki sensin..
iki kere iki...sensin
bir saniye fikrimden çık,
şu hesabı yapayım..
a-b sensin.. c-d sensin..
alfabem sensin..
bir saniye zikrimden çık,
şu kitabı okuyayım..
elim sensin... kolum sensin....
yürüdüğüm yolum sensin...
yolumun üstünden çekil,
işlerime bakayım...
kalem sensin..
kağıt sensin..
hat sensin..
yaşadığım hayat sensin.
ve öyle de muhteşemsin.
seni nasıl bırakayım..?
'Romanın kapaklarında ise, ben.......'
Cok güzel bir noktalayis.
Kutluyorum..
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta