Sen ömürüm gizli katili
Seni hangi düşe sorayım
Söyle hangi hüzünün kırıntıları bu
Ben ellerine gökyüzünü bırakıyorum
Sen bir bıçak yarası gibi kök salıyorsun köhnemişliğime
Tılsımını yitirmiş bir efsane gibi...
Ne Leylam olabiliyorsun nede kendin kalabiliyorsun
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta