Rica Şiiri - Diren Demircan

Hayvan olanı niye anlatayım ki size , herhangi bir gün, herhangi bir yerde denk geldiğimizde?

Zaten insan niye herkesin gördüğünü anlatmaya yeltenir ki?
.....
Hayvan olanı anlatmak ;
Bir onay, bir ödül, bir iltifat beklentisiyle yapılan ses çıkarma ritüelidir !

Konuşarak—konuştuğunu iddia ederek—gerçeğini ispat edemediğini anladığında insan, ne olur bilir misiniz?
Çok geç olur. Belki ölüm kadar…

Bağırma ey insan! Anırma! Bu kadar çok ben deyip konuşma!
Anlatma düpedüz ortada olanı, allayıp da!
......
Gerçek şiir, gerçek şarkı, gerçek senaryo… gerçek sanat işlerini bu yüzden severim ben.
Ruh dahil oluyor diye... kalp, ciğer, dalak falan dahil oluyor diye anlatılan “ben”e… onu severim ben!

Pot kırıp, üzülüp, uykusu kaçanları severim mısralarında,

Dedikodunun kendisinden korkmayıp, “insanlardan, duyarlarsa” diye korkanların kafalarına balyoz indirebilme özgürlüğünü severim senaryoların,

şarkıların en çok “es”lerini seviyorum, sonra esişlerini… Ve melodilerinin ruhu süzültüşünü, dinlendirişini, yıkıp geçişini coşturuşunu!

Ben süper olamama özgürlüğünü seviyorum...
Dişlerimi her gün başkaları için fırçalamayışımı mesela çok seviyorum! Kendimin aynaya bakmadıkça göremediği, cânım etimi daha ben çocukken bıçak gibi yarıp da pörtlemiş güdük sinsi sırıtık kemikler!! Bu sinsilere yüz vermeme sürecini bazen biraz fazla uzatsam da…
Teşhirim değil ki onlar benim!
Ve ben de vitrinli bir köşe dükkân .... değilim ki!

Yanlışsa yanlış, hataysa hata yapabilmeyi; bunları kabul edebilmeyi, özür dileyebilmeyi, değişebilmeyi seviyorum.
Bazen aynı kalabilmeyi!

Susun ey kalabalıklar!
Boşverin gözümüzle gördüğümüzü—yahut beş dakikaya göreceğimizi—anlatmayın birbirinize!
Alınızı mor demeyin artık! Karanızı ak!

Acizse de, 'ruha kıyasla' aciz bu hapishane beden!
Gözün gördüğü, kulağın işittiği, burnun kokladığı falan yerin üstündeki kesinleşmiş sabitler! O kadarcık iş de görüyorlar, bunu bilin! Ve bir o kadar da yerin altında var, bu cihazın...

Kalbe diyorum, hele şu Kalbe!
Sökmüyor tatavanız!
Susun!!!