Ey aşk!
Ancak sen(aşk) olabilirsin böyle bir ressam,
Ve adı hüzündür eminim bu eserin.
Her sabah karşıma alıp her ne yönden baktıysam,
Yok yok; yanılmam imkansız gizeminden belli çizgilerin.
Önceleri bir hevesle başlamışsın çalışmaya belli ki,
Yumuşacık dokunuşlar varmış ellerinde.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Vardır bir yerlerde gülümseyen bir renk. Tebrikler. Sevgiler
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta