Resim
Üç arkadaş bir cafede oturuyorlardı. Demli çayları sıcacıktı, dostlukları gibi. Kah gülüyorlardı anılarını anlatıp, kah başlarını sallayıp “Ne günlerdi ya! ” Diyorlardı. Zaman su gibi akmıştı. Artık kalksak mı diye birbirlerine bakarken; garson boş bardakları topluyordu. Birinin gözü karşı duvardaki tabloya takıldı.
Şu tabloya bakar mısınız? Size ne düşündürüyor, neyi çağrıştırıyor. Diğerleri de dönüp baktı. Fazla istemeden. İşte öylesine
Bir tanesi; bir çiftlik var orada. Bak birde ev çalışanlardan bazıları kalıyor olabilir. Hımmm. Sanırım mevsim sonbahar, bak! Şu taraftaki ağaçların yaprakları sararmış yer yer. Fırça darbeleri güzel, renkler uyumlu yani, doğala çok yakın. Bu kadar dedi ellerini açarak.
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




bir insanın yanında biride olsa içindeki yanlızlıgı ve özlemi antan güzel bir yazı tebrikler
anlamlı ve nefisdi kutlarım şairi
tam benlik harika olmuş özenle itinayla hazırlanmış ve okuruna sunulmuş güzel bir paylaşım kutlarım yazarı
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta