Vaktinden önce gelen bir sesle durursun,
Semada aydınlanır sessiz sessiz kandiller.
Ruhun çekilir, aşk oduyla yanarsın,
Sen, bilir misin ki Hakk’ı bir sen ararsın.
Kâl-u belâ’da sevdalıdır en derin sırlar,
Acem ateşine züldür İbrahimî surlar.
Kimde ararsın niyazını?
Seni yaratan olmadı mı rızkına kefil?
Arayan er, er ya da geç bulur muradını;
Nefsinden başka kim eyler ki seni âleme sefil?
O erler ki bir konup göçtüler,
Dünya hanesinden bir yudum korkup kaçtılar.
Ağlıyor diye mi sanarsın, küçülür insan.
Gülerken de ağlamaz mı bazen gözler.
Mutluluk mudur her daim mırıldandığın şarkılar,
Bir söz değil midir bazen herşeyi sefil eden.
Küssen yahut kızsan da değişir mi yara,
İçine kan doğsa, bitmez mi yerine lale,
Nazarındır seni benden alan,
Lütuftur azminde, od'unda yanan,
Dinleme elbet, şair sözüdür bu yalan,
Hakikatı arayan neylesin, seni sende anarken.
Bin yekpare yıldız, bir arşın düzüm,
Güller ıslanırdı yağmurdan,
Toprak kokardı sonraca,
Uzaktan,
Bir ışık yanardı köyün birinde,
Hafif hafif tuten bir duman.
Rüzgar eserdi, gök gürlerdi.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!