Receb Şiirleri - Şair Receb

Al yanaklı çocuk Ne suçu olacak ki Dünya ona mı düşman Dünya onunla yanacak mı Belki büyür bir günde elleri tutar O da seviyorum derse bak nasıl yanar Eyvah demeden önce ne olursun küçük çocuk Suçun yok senin çünkü sen çocuksun çocuk Belki yürürsün günün birinde Sen de anlarsın dünya upuzun bir yol Bir de düşüpte arkana baktığında Aslında almamışsındır hiç yol Sen de gülersin bir gün Hayat sana ne kadar acı gelse de Sen de ağlarsın bir gün Ölüm sana çok uzak gelse de Senin de çocukların olur mu acaba Sever misin onları Ben hiç sevemedim Çünkü ben... Ben kimdim Kışın soğuğunda aşk ile yanan adam Ömrünü beş paraya şeytana sata adam Yazık ki zelil ve perişanım perişan Affet Allahım affet bu kulu Sen affetmezsen bu kul neylesin o an Bir dilenci olsaydım hayatın sokaklarında Dilenirdim yıllarca hiç usanmadan Bana mutluluk diye acı veren güzel kız Güneşim olma çık önümden ne olursun Kedere ümit dedik aşk ile yandık neyleyim Günler öyle geçerken biz böyle bekleyelim Bir kumandam vardı Beni kumanda eden Devrim yaptım sonra Ben oldum kumandan Şimdi sorsan ki bana ağlar mısın o günlere Keşke diyemem keşke demez müslüman Hep kaybolmuş hayaller masumdu o çocuk Bak elimde kaldı son nefesi yadigar

Destanın ipucuyla başlar istikametteki her hayat
Verilmiş ve verilecek tüm fırsatlar bir yana
İspatlanmış bir fiilin ispatıdır hayat
Gönül koymak gönül almak bir yana
Destanın bittiği yerde başlar hayat
Fikirden güzelden ezelden vazgeçerek

Düştüm yine düşlerimin içine
Şaştım kaldım o yarin gidişine
Kayboldum gidiyorum arkamda yıllar
Durun yıllar durun söyleyeceklerim var

Titriyor kalemim yazmıyor anne

İsmine şarkılar yazdım, Adını kalbime
Bazen ağladım senin için bazen bekledim
Unuttum çekilmiş tüm ızdırapları
Hale bekliyor ellerim seni ve o yılları
Bir çok şey değişti sem gittin gideli
Artık kafamı kaldırınca utanmıyorum

Onu sevmek sevmelerin en güzeliydi
Onu sevmek ona bir ömür vermekti
Her an gelecek diye hazır kıta beklemekti
Özlemekti onu asırlar ötesinden selamlar ile

O bizi hepimizden çok sevdi

Her gün yeniden bir güneş
Güneş her defasında başka bir yerde
Her bambaşka insanlarla
Yeniden doğar

Eğer gece güneşi uğurlamamış olsaydı

Kücük bir hayal düserse yere
Bir kücük tebessüm dönerse hüzne
Gün kararirsa gelirse aksam
Bil ki bu sevda alev almistir

Yanginin beni de yakti istanbul

Zaferim bir meclis karnesi
Tatilim koca bir yasama yılı
Uyumak yatmak ve diğer işler
Memleketten de hayati öneme sahipler
Uyanık müslümanın tanımını acımasızca yaptılar
Uyumuş müslümanın uykusuna bir kat daha çaktılar

Süzülür gözyaşlarım ardına bile bakmadan
Giden yıllarım oldu hiçbirine doyamadan
Hüzünlü gecelerin ilk aydınlığı oldum
Geceyi ben yaşadım sabaha varamadan

Lisan-ı halimden hangi ecdat anladı

Sokaklarına kar mı yağdı İstanbul
Nereden geldi bu beyazlık sana
Yoksa vahşetin köpürmesi mi
Anlayamadım vallaha

Bu doğan güneşin ışıklarımı