Raylar anladı gelmeyeceğini,
istasyonlar sustu birer birer.
Sirenler kısıldı, gece boynunu büktü,
yollar bile vazgeçti senden.
Ama bu gönül…
hâlâ kapında bir derviş gibi.
Ne tren bekler, ne ses, ne adım;
yalnızca sen diye atan
bir “gel” duası taşır içinde.
Çünkü aşk,
gelmeyeceğini bilse de
beklemeyi ibadet sayar.
Kayıt Tarihi : 6.3.2026 20:05:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!