Abdulkadir hoca, sabahın ilk ışıklarında odasına kapandığında dışarıda henüz ezan okunmamıştı. Masasının üzerinde iki şey duruyordu: eski, sararmış bir ebced cetveli ve açık bir dizüstü bilgisayar. Ekranda Python kodu yanıp sönüyordu. Yetmiş yaşındaydı ama gözleri hâlâ keskin, zihni hâlâ meraklıydı. Üç gün önce torunu Leyla, ona bir soru sormuştu. "Dede, sen hem ilahiyat okudun hem de yıllarca istatistik dersi verdin. Sana göre hangisi geleceği daha doğru söyler? Ebced mi, veri analizi mi?" Abdulkadir hoca o an gülümsemişti. Ama içinde bir şeyler de kıpırdamıştı. Sanki bütün hayatı o iki kelime arasındaki gerilimde geçmişti. 1987 yılıydı. Abdulkadir, henüz otuz yaşında bir araştırma görevlisiydi. Hocası Münir Bey, ona kalın bir defter uzatmıştı. "Bak," Münir Bey, "şu köy sağlık verilerini al. Beş yıllık kayıtlar. Bana hangi hastalığın önümüzdeki kışta yükseleceğini söyle." demişti. Abdulkadir üç hafta çalışmıştı. Regresyon analizleri, korelasyonlar, mevsimsel düzeltmeler... Sonunda elinde bir rapor vardı: "Solunum yolu enfeksiyonları, geçmiş örüntüler ışığında bu kışta %40 artış gösterebilir. Güven aralığı: %95." Münir Bey raporu okumuş, memnuniyetle başını sallamıştı. "İyi iş. Ama şunu söyle bana, bu %95 güven aralığı ne demek?"
Abdulkadir "yani, Kadir, "eğer bu deneyi yüz kez tekrarlasak, yaklaşık doksan beş kez gerçek değer bu aralığın içinde kalır." demişti.
- "Peki geriye kalan beş kez?"
Abdulkadir duraksamıştı. "Yanılabiliriz."
- "Demek ki kesin değil."
- "Kesin değil."
Münir Bey ayağa kalkmıştı. "İşte," demişti, "dürüst bir bilim insanı böyle konuşur."
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta