Rahmetin Eşiğinde Şiiri - Seyrani Göl

Ey içimde hüküm kuran ses,
Bunca yükü kim verdi omzuma?
Günah mıydı susmak,
Yoksa susarken büyüyen öfke miydi?

Eğer arınmak buysa,
Bırak, en dipten geçeyim.
Ne kar ak kalsın bağımda
Ne kin diri çıksın içimden.

Sadece geçip giden bir kul olayım
Rahmetin eşiğinden.
Kır beni ey zaman,
Ama eğip bükmeden.

Taş olayım gerekirse,
Yalanla yoğrulacağıma
Suskunlukta sertleşeyim.
Bir damla merhamet yeter,
Çöle düşmüş bir kalbe.

Ne cennet isterim peşin,
Ne cehennemden kaçış
Sadece terazim doğru tartsın
Son nefeste.

Ve eğer adım çağrılmazsa o gün,
Sessizliğim şahit olsun bana.
Yaralarımı sergilemem kimseye,
Bilirim; gösterilen acı
Biraz da eksilir hakikatten.

Ne izim kalsın ne gölgem.
Bir yağmur geçsin üzerimden yeniden,
Ne ben kalayım bende
Ne dünya ağır gelsin bedenime.

Sadece tamamlanmış bir teslimiyet isterim
Ne yük olayım duaya,
ne eksik kalayım kaderimde.
Her şey yerini bulsun o an
ben susayım, rahmet konuşsun.
S.GÖL