Raf Şiiri - Atilla Atakan Bolat

Ve şimdi yüzüyoruz mezar odalarında
Elimizde gezdirdiğimiz bir çift mumla
Gökyüzünde hapsolmuş tüm ışıkları topluyoruz
Korkmayın ve kutsallığından şüphe duymayın
Yalnızca size sunduğumuz bir armağan
Her attığımız adım
Her yaktığımız karanlık
Hakikata pencere aralıyor
Bazen tüm bu gürültü size bir sessizlik getirir
Unutmayın ki sonlar suzlardan ibarettir
Çekmecenize sığdırdığınız her vasiyetname
Yaşamınıza birer hezimettir
Bir mektup daha yazın ve çekmecenizde saklayın
Ve yalnızca ölüler görür
Ölüler aydınlanır karanlığa düşen her faninin hatrıyla
Yazdığınız her kağıdın mürekkebi onlarda saklıdır
Ne de garip ki ölüler konuşabiliyor ses tellerinden
Ne de acayip ki en çok ölüler görüyor gözlerinden
Unutmayın ki yaşayanlar yalnızca o anın aydınlığında
Peki ya karanlıksa?
Bunun cevabını vermek için yeterince mum yakmadık.