Ramazan’ın en sessiz akşamıydı.
Gökyüzü morla lacivert arasında bir yerde asılı kalmış gibiydi.
Minarelerden yükselen ezan, yorgun kalplere merhem gibi iniyordu.
Caminin içi kalabalıktı ama herkes kendi yalnızlığındaydı.
Bir köşede bastonuna yaslanmış bir dede, diğer köşede gözlerini yere indirmiş genç bir kız…
Ortada, dizlerinin üstünde mushafı titreyen bir anne…
Sana şiirler okuyacağım, gitme
Güneşler doğacak yalnızlığımdan
sana bir ışık getireceğim
Büyük aydınlığımdan
Sana bir dolu umut getireceğim
Devamını Oku
Güneşler doğacak yalnızlığımdan
sana bir ışık getireceğim
Büyük aydınlığımdan
Sana bir dolu umut getireceğim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta