Ramazan’ın en sessiz akşamıydı.
Gökyüzü morla lacivert arasında bir yerde asılı kalmış gibiydi.
Minarelerden yükselen ezan, yorgun kalplere merhem gibi iniyordu.
Caminin içi kalabalıktı ama herkes kendi yalnızlığındaydı.
Bir köşede bastonuna yaslanmış bir dede, diğer köşede gözlerini yere indirmiş genç bir kız…
Ortada, dizlerinin üstünde mushafı titreyen bir anne…
Ayrılık diye bir şey yok.
Bu bizim yalanımız.
Sevmek var aslında, özlemek var, beklemek var.
Şimdi neredesin? Ne yapıyorsun?
Güneş çoktan doğdu.
Devamını Oku
Bu bizim yalanımız.
Sevmek var aslında, özlemek var, beklemek var.
Şimdi neredesin? Ne yapıyorsun?
Güneş çoktan doğdu.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta